Życiorys Jana Pawła II

Karol Józef Wojtyła (Jan Paweł II) urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach, jako syn Karola Wojtyły i jego żony Emilii z Kaczorowskich. 20 czerwca 1920 roku został ochrzczony w kościele pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.

Mały Karol, zwany przez najbliższych Lolkiem, od dzieciństwa doświadczał czułej opieki i miłości najbliższych. Niestety, w 1929 roku zmarła jego mama. Pięć lat później zmarł także jego starszy brat Edmund - przyjaciel dziecięcych lat Karola, wzorowy student medycyny, a potem lekarz, który znajdował czas na wspólne wycieczki z Lolkiem, grę w piłkę nożną i na rozmowy. Odtąd atmosferę domu rodzinnego tworzyli wspólnie z ojcem, który wpływał na rozwój duchowy i intelektualny przyszłego Papieża. W kształtowaniu charakteru Karola wspierały go trzy ważne miejsca: kościół, szkoła, teatr.

Wadowicki kościół parafialny, w którego sąsiedztwie urodził się i mieszkał Karol Wojtyła, był ważnym miejscem w jego życiu, gdyż od najmłodszych lat Lolek chętnie uczestniczył we Mszy św. i nabożeństwach. Do służenia jako ministrant przy ołtarzu zachęcali go księża katecheci, mobilizowali rodzice, a szczególnie ojciec. Kształtowali go kapłani, będący jego katechetami, opiekunami ministrantów i zaangażowani w Sodalicję Mariańską, m.in. ks. Kazimierz Figlewicz, czy ks. Edward Zacher. Ojcom karmelitom na Górce zawdzięczał cześć wobec Matki Bożej Szkaplerznej. Jego najmłodsze lata naznaczone były również kontaktami z siostrami nazaretankami, prowadzącymi ochronkę dla dzieci w Wadowicach, do której chodził również mały Lolek. Natomiast ojciec zaszczepił w Karolu umiłowanie Kalwarii Zebrzydowskiej i kalwaryjskich Dróżek. To wszystko nadawało kształt jego dalszemu życiu.

Karol od 1926 roku rozpoczął swą edukację w czteroklasowej szkole powszechnej. Jego koledzy wspominali Lolka jako zdolnego ucznia i dobrego kolegę. Chętnie pomagał im w nauce. Szkołę podstawową skończył z wyróżnieniem. W 1930 roku Karol rozpoczął naukę w ośmioklasowym Gimnazjum im. Marcina Wadowity. Karol rozwijał swe humanistyczne zainteresowania; jego ulubione przedmioty oprócz języka polskiego to łacina, greka i religia. Był pilnym uczniem, starał się pomagać w nauce słabszym kolegom. Po zdaniu matury ukończył gimnazjum 27 maja 1938 roku.

Karol od dziecka był zaznajamiany przez ojca z literaturą polską, a szkoła pozwoliła mu poznać i rozsmakować się w narodowej literaturze klasycznej oraz światowej. Jako gimnazjalista grał w Antygonie, Balladynie, Nie-boskiej komedii. Niepowtarzalny sposób deklamowania poezji czy innych tekstów przekazał mu Mieczysław Kotlarczyk, z którym współpracował także w Krakowie w ramach Teatru Rapsodycznego.

Karol Wojtyła opuścił Wadowice wraz z ojcem w roku 1938, udając się na studia polonistyczne do Krakowa. Niestety wybuch II wojny światowej zmusił Karola Wojtyłę do przerwania studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim i podjęcia pracy fizycznej w krakowskich zakładach chemicznych „Solvay”, by uniknąć deportacji do przymusowej pracy w Niemczech. W roku 1941 Karol stracił ojca, który zmarł po długiej, ciężkiej chorobie, a rok później rozpoczął studia w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie pod opieką ks. kardynała Stefana Sapiehy. 1 listopada 1946 roku przyjął święcenia kapłańskie, a następnie Następnie wyjechał do Rzymu na studia na papieskim Athenaeum Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet Świętego Tomasza z Akwinu), gdzie badał m.in. zagadnienie wiary u Św. Jana od Krzyża. Tytuł doktorski uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W roku 1948 ks. Karol Wojtyła objął funkcję wikarego i katechety w parafii Niegowić. Wkrótce został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Poznał tam grupę studentów, którzy stali się jego najbliższymi przyjaciółmi. To środowisko łączyło upodobanie do przemierzania górskich szlaków i kontaktu z naturą. Latem organizowali piesze wycieczki w góry i spływy kajakowe, zimą jeździli na nartach. Zdarzało się, że ks. Karol odłączał się od grupy i w spokoju modlił się, kontemplował. Jak wspominają, wyprawy z nim bywały formą rekolekcji w drodze i okazją do rozwiązania życiowych problemów.

Początkiem lat 50. został wysłany na urlop w celu dokończenia pracy habilitacyjnej. Publikował w krakowskiej prasie katolickiej (miesięczniku "Znak" i "Tygodniku Powszechnym"), pisał eseje filozoficzne. Od roku 1954, przez prawie 25 lat, wykładał teologię i etykę na wydziale filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W oczach studentów był wykładowcą wymagającym, lecz otwartym na dyskusję i sprawiedliwym.

W roku 1958 został mianowany Biskupem pomocniczym, a następnie Arcybiskupem Krakowa (1964 r.), stając się najmłodszym, 43-letnim, Arcybiskupem na świecie. Wizytował parafie, odwiedzał klasztory, otworzył proces beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej. Spotykał się ze środowiskiem artystycznym i naukowym. Był czynnie zaangażowany w prace Soboru Watykańskiego II. Kolejnym krokiem było dołączenie do Kolegium Kardynalskiego (1967 r.), również jako najmłodszy członek tego gremium. Współpracował z Prymasem Polski Kardynałem Stefanem Wyszyńskim, odwiedzał zagraniczne parafie i uniwersytety. W roku 1976 prowadził w Watykanie rekolekcje wielkopostne dla papieża Pawła VI.

16 października 1978 roku Ksiądz Kardynał Karol Wojtyła został wybrany na Biskupa Rzymu. Jako Papież przyjął imię Jan Paweł II. Był 264 Papieżem w historii Kościoła. Był pierwszym Papieżem, który tak silnie dążył do poznania współczesnego świata i rozwiązania problemów cywilizacyjnych. Wykazywał troskę przede wszystkim o sprawy religijne, ale nie obce były mu problemy społeczne, gospodarcze, polityczne, kulturalne. Swoje przesłanie kierował do ludzi różnych kultur, ras oraz przekonań. Był orędownikiem pokoju i porozumienia opartego na wzajemnym szacunku i tolerancji. Prowadził dialog międzyreligijny z Judaizmem oraz Islamem. Jan Paweł II gościł na łamach prasy, w radiu i telewizji na całym świecie. Jego teksty tłumaczone były na dziesiątki języków, spotkania z Nim przyciągały setki tysięcy wiernych. W ramach licznych pielgrzymek odwiedzał zarówno metropolie, miejsca kultu religijnego, jak i niewielkie społeczności. Zawsze otwarty na świat i drugiego człowieka szerzył wartości chrześcijańskie na całej kuli ziemskiej. Poprzez swój pontyfikat starał się uczynić świat lepszym, a także wzbogacić duchowo nas, ludzi. Nie wszystkim się to podobało. 13 maja 1981 na Placu Św. Piotra Jan Paweł II został poważnie ranny w wyniku zamachu dokonanego przez Turka Ali Accę.

Ojciec Święty Jan Paweł II głosił swoje nauki poprzez: encykliki (wydał ich 14), adhortacje apostolskie (15), konstytucje apostolskie (11); listy apostolskie do wiernych, rodzin, kapłanów; orędzia (przesłania kierowane do osób znajdujących się w konkretnej sytuacji życiowej, potrzebujących wsparcia i otuchy; m.in. podczas Światowych Dni Pokoju, Światowych Dni Młodzieży, Światowych Dni Chorego; przemówienia oraz homilie wygłaszane przy różnych okazjach, w czasie licznych pielgrzymek.

Ojciec Święty Jan Paweł II był najwięcej pielgrzymującym Papieżem w historii. W czasie swego pontyfikatu odbył 104 pielgrzymki międzynarodowe, odwiedzając 129 krajów na wszystkich kontynentach. Swoją ojczyznę Jan Paweł II odwiedził 8-krotnie. Ponadto odbył ponad 140 podróży apostolskich na terenie Włoch. Głosząc naukę Chrystusa na całym świecie przemierzył łącznie ponad 1,5 mln km. Przemawiał do milionów ludzi, odwiedzał miejsca, w których nie był wcześniej żaden Papież. Słynął ze znajomości wielu języków, dzięki której nawiązywał jeszcze lepszy kontakt z ludźmi różnych narodowości. Spotkania z Nim były dla wiernych wielkim wydarzeniem o charakterze niemalże mistycznym, często zmieniającym ich wewnętrznie na całe dalsze życie.

Od roku 1992 Ojciec Święty Jan Paweł II cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Doskwierały Mu również inne schorzenia charakterystyczne dla osób w podeszłym wieku. Jego postawa wobec choroby stała się wyrazem głoszonych poglądów. Swoje obowiązki papieskie oraz misję duszpasterską pełnił do końca, choć wymagało to od Niego niezwykłego wysiłku i poświęcenia. W ostatnich latach życia pokazał światu, że cierpienie należy zrozumieć i przyjmować godnie, nie poddawać się i walczyć, zgodnie z wolą Boga. Papież Jan Paweł II odszedł do Domu Ojca, w wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, wieczorem 2 kwietnia 2005 roku w Rzymie, w 27 roku pontyfikatu, w wieku 85 lat. Jego pogrzeb odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 roku. Jan Paweł II został pochowany w podziemiach bazyliki Św. Piotra w Watykanie. 19 maja 2005 Papież Benedykt XVI ogłosił rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, a 1 maja 2011 roku ogłosił Jana Pawła II błogosławionym. Jego grób znajduje się w bazylice św. Piotra. 27 kwietnia 2014 roku Jan Paweł II został ogłoszony świętym.

Copyright © 2015 Animamedia. All Rights Reserved.